1950’li yıllar…
Sultan Reşat Caddesi’nden ağır ağır aşağı inerken, zaman da adımlarımıza eşlik ederdi.
Sırtında çuvalı olan adamlar, alın teriyle yoğrulmuş bir günün yükünü taşırdı.
Taş sokaklar sessiz ama tanıdıktı; her ev birbirini tanır, her kapı bir selamla açılırdı.

Yeniçağa’nın sokakları bugünkü gibi kalabalık değildi ama kalbi doluydu.
Ahşap evlerin pencerelerinden sarkan çiçekler, soba dumanına karışan ekmek kokusu…
Çocuk sesleri, akşam ezanına kadar sokaklarda yankılanırdı.

O günler acele bilmezdi.
İnsanlar yol alırken durup hal hatır sorar, yük ağır olsa da gönül hafifti.
Sultan Reşat’tan aşağı inen o yol, sadece bir cadde değil;
hatıraların, emeklerin ve samimiyetin iz bıraktığı bir zamandı.

Yeniçağa…
Eskiden her şey daha yavaştı,
ama daha gerçekti.